ما به‌ مثابه‌ی گروهی از زنان کرد و حسب این اعتقاد کلی که‌ دفاع از حقوق بشر و فعالیت از طریق نهادهای جامعه‌ی مدنی در هر نقطه‌ای از جهان خواهد توانست تاثیری در روند تامین حیاتی بهتر برای انسانها داشته‌ باشد، فعالیت برای احقاق حقوق بشر به‌ طور کلی و حقوق بشر در کردستان را وجهه‌ی نظر خویش قرار داده‌ و با توجه‌ به‌ این امر که‌ در کشوری چون ایران دولت خود نه‌ مجری حقوق بشر بلکه‌ ناقض این حقوق است، به‌ مثابه‌ی گروهی مستقل و متشکل از توانائیها، سلایق و گرایشات سیاسی متفاوت، معتقد به‌ لزوم حضور در عرصه‌ی اجتماعی هستیم.

 

ایران از جمله‌ دولتهای ناقض حقوق بشر بوده‌ و هست و این امر درحوزه‌ی زیستی ما که‌ کردستان ایران است همیشه ‌و در اکنون نیز حالتی حادتر داشته‌ است، این بغرنجی تا حدی است که‌ فعالیت هر نهاد حقوق بشری نیز از سوی حاکمیت محکوم و فعالین حقوق بشر زندانی و محکوم می‌شوند.

 

از نقطه‌ عطفهای تلاش برای نهادینه‌ كردن حقوق بشر در کردستان و ایجاد نهادی برای طرح مسئله‌ از این منظر، تلاشهای مستمر آقای محمد صدیق کبودوند و تاسیس سازمان حقوق بشر کردستان است.

 

اما فعالیت کبودوند چون بسیاری دیگر از فعالین از سوی حاکمیت، براندازانه‌ تلقی شده‌ و حاکمیت تاب چنین نهادی را نداشته و‌ ایشان را متهم به‌ براندازی و محکوم به‌ تحمل 11 سال زندان نموده‌است. نظر به‌ اینکه‌ آقای کبودوند در زندان نیز از موضع خویش دفاع نموده‌ و در چارچوب همان گفتار به‌ طرح مسئله‌ می‌پردازد، علیرغم بیماری و مشکلات جسمی فراوان، از حقوق اولیه‌ی یک زندانی نیز محروم شده‌، به‌ گونه‌ای که‌ آنچه‌ در روند برخورد با مسئله‌ی کبودوند مشهود است تلاش برای نفی گفتار حقوق بشر در ایران و کردستان و امحای فیزیکی خود اوست.

 

حسب این خطرات و تصمیم حاکمیت برای نگەداشتن فصای کشور در‌ خشونت، نفی کامل گفتار حقوق بشر و در تهدید بودن جان آقای کبودوند بخاطر فعالیتهای والای ایشان، همسو با دیگر فعالان حقوق بشر، از طرح معرفی آقای کبودوند برای کاندیداتوری جایزه‌ی صلح نوبل ٢٠١١ استقبال و حمایت میکنیم. باشد که‌ این جایزە بە انسان شایستەای چون کبودوند تعلق گیرد.

 

ندا شهبازی،  ثریا فلاح، شلێر باپیری, ناهید مکری، مرضیه جوانمرد، جمیله رحیمی، شهین شهلایی، گلاله شرفکندی، شکوفه قبادی، زینب ایلخانی‌زاده، شهلا دباغی، سمیرا پوراندخت